จุดสังเกตุ

ถึง จุดนึงของความรู้สึก

 

….

 

วันนี้เวลาประมาณ 16.50 น. ระหว่างกลับบ้านนั่นเอง

 

ผมได้ติดไฟแดงที่สะพานนวรัตน์ มันคงดูเป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับเมืองเล็กๆ (ที่หลายคนคิดว่าใหญ่)แห่งนี้

 

ระหว่างรอสัญญาณไฟ ผมสังเกตเห็นบางสิ่ง

 

รถเกือบทุกคันที่สวนมา (ไม่นับมอเตอร์ไซค์)

 

เกือบทุกคัน ไม่คนขับ ก็คนนั่ง ต้องมีคนคุยโทรศัพท์มือถือ

 

แวปแรกที่เห็นก็พยายามจะนับ แต่ไปๆ มาๆ กลายเป็นนับไม่ถ้วน !!

 

อืมม

 

ระหว่างกลับบ้านได้คิดอะไรบางอย่างว่า..

 

ถ้าให้คนทั่วไปกลับไปไม่มีมือถืออีกครั้ง หลายคนอาจจะคลั่ง หลายคนอาจจะเหงา หลายคนอาจจะอยู่ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

 

เรากำลังจะลืมไปแล้วว่าครั้งเรายังไม่มีโทรศัพท์เคลื่อนที่

 

เราคิดอะไร

 

เราทำยังไง

 

เรารู้สึกเช่นไร

 

ผมเป็นคนนึงที่ยังนึกถึงสมัยนัน้ได้ดีที่จำเป็นต้องมีสมุดโทรศัพท์พกติดตัวเสมอๆ

 

อยากโทรหาใครก็ต้องแลกเหรียญนับไม่ถ้วนโทรไป

 

มันอาจจะบ่งบอกได้ถึงสมัยและอายุที่กำลังเดินอยู่

 

แต่ในอีกความรู้สึก

 

…

 

นั่นสิ เรารู้สึกอะไรอยู่..

 

ณ จุดนี้ เราไม่เคยแม้แต่จะคิดที่จะจดอะไรด้วยมือ

 

มีอะไรก็จดเข้า Note เป็นประจำ

 

ถ่ายรูปไว้บ้าง

 

หรือ ณ ตอนนี้เรากำลังจะลืมการใช้สมุด กับปากกา และดินสอไป

 

เรากำลังลืมว่าการจดบันทึก ไดอารี่ เป็นยังไง (เพราะผมก็ห่างหายการขีดเขียนอะไรแบบนี้ไปนานแล้ว)

 

หรือ …

 

เรากำลังจะลืมไป ว่าการคุยกับตัวเอง มันเป็นยังไง ??

 

….

 

จาก การคุยกับตัวเอง

เอ๊ะ..

ต่อให้ดวงดาวทั้งหมดฟ้า

นั่นส่องแสงมาที่ฉันผู้เดียว

แต่ว่าฉันยังเหงาก็เท่านั้น เท่านั้น..เอง

เอาใจช่วยคน กทม ให้ผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ไปได้ด้วยดีนะ

เห็นแล้วสงสาร อยากพูดว่าเรารู้ดีว่ามันลำบากเพียงใด

สักเด๋วมันคงจะผ่านไปได้ด้วยดี

สู้ !!

(แปลกๆ มั้ บล๊อคนี้) ฮาๆ

เวลาเดินทาง..

ไม่บ่อยนักที่ผมจะขีดเขียนอะไรขึ้นมาในนี้

คนเราเติบโตได้ด้วยสังคมและคนรอบข้าง

ไม่แปลกนักที่สักวันนึงจะเห็นคนที่โตมาด้วยกัน อยู่มาด้วยกันก้าวข้ามไป หรือ ฉีกแนวออกไปในอีกด้านนึง

อีกกรณีนึง หากเขาเหล่านั้นหันกลับมามองเพื่อนเก่าสักนิดนึง

หรือถ้าในสถานะนั้นเป็นเราๆ ควรจะต้องหันกลับไปมอง

ว่าเราผ่านอะไรมาบ้าง

เราเหยียบย่ำใครขึ้นมาไหม

เราทำร้ายใครไว้รึเปล่า..

การเติบโตไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับความคิดของผมเอง

แต่มันแปลกตรงที่คนเรามักจะลืมว่าเราโตมาได้ยังไง… ผ่านอะไรมาแค่ไหนหน่ะ

ปล.อย่าลืมกันซะละ เผื่อถ้าลืมก็หันกลับไปมองบ้างก็ได้จะได้รู้..

ลมหนาวว

ลมเย็นๆ พัดมาแล้วฉันเพิ่งรู้สึก

ฟ้าลึกๆ มองขึ้นไปดูช่างสดใส..

ระหว่างทางกลับบ้าน ผมได้กลิ่นลมหนาว ที่พัดมาพร้อมกับสายลมเย็นสบาย

เรื่องราวบางครั้งก็ผ่านมาไวเหลือเกิน

จากลมเย็นๆ วันนี้ ทำให้ผมย้อนกลับไปถึงเมื่อปีที่แล้ว

ที่ผมสัมผัสมัน ด้วยความเย็นฉ่ำจับใจ ประมาณ 12 องศา ได้

ฝนตกปรอยๆ (แลดูเหมือนอังกฤษ) ยังไงก็ไม่ปาน

อากาศในฝันผมเชียวหล่ะ..

พอมานึกๆ ดู เหมือนมันเพิ่งผ่านไปเมื่อ 2-3 วันก่อนเอง

ปีนี้ถือว่าเป็นปีแห่งการเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริง

ยังนึกถึง มุมเงียบๆ ในห้วงแห่งการเขียนนี้เสมอ

ไว้มีอะไรจะมาเล่าให้ฟังอีกนะ ขอไปนึกๆ ก่อน

วันนี้แค่จะมาบ่นเฉยๆ ว่า

“ลมหนาวพัดมาแล้ว”

…

เก็บไว้ในจินตนาการ

ทบทวนตัวเองอยุ่นาน กับอารมณ์ที่เป็นอยู่

กลัวเธอจะรู้ ว่าใครคนหนึ่งมันคิดมากไป

รู้สึกแปลก.. ถ้าจะเดินไปบอกเธอคงสงสัย

แต่มันอึดอัดในใจ…

จะคลั่งตาย

เก็บเธอไว้ในจินตนาการ

เก็บความหวานไว้ในหัวใจ

ไม่อยากให้เธอรู้ ว่าฉันมันคิดกับเธอขนาดไหน

ปล่อยเธอไว้ในจินตนาการ

ให้ความหวานมันหล่อเลี้ยงใจ

ไม่อยากให้เธอรู้… กลัวเธอรู้

ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป…

“คุณเก็บความลับได้ไหม ?”

ทุกคนย่อมมีความลับกันทั้งสิ้น

อย่าปฏิเสธเลย ว่าคุณไม่มี

ทุกครั้งที่พยายามจะสร้างความลับ 1 อย่าง จะพบกับความจริงสองอย่างเสมอๆ

จะว่าไปมันก็นานมาแล้วที่ผมไม่ได้มาขีดๆ เขียนๆ อะไรในนี้

ถ้าขีดๆ เขียนๆ แล้ว ผมจะนึกถึงเพื่อนอยุ่ 1 คน

คนที่เคยทำให้ผมเชื่อมั่นในหลายสิ่ง

และก็เป็นคนทำลายมันลงด้วยเช่นกัน

ดูแล้วอาจจะไม่เกี่ยวกับเพลงที่โพสสักเท่าไหร่นัก

แต่เชื่อเถอะ สำหรับผม

เธอคนนั้น คือคนในจินตนาการ

คนในจินตนาการที่เราอาจจะได้พบกันบนรถไฟฟ้า รถไฟใต้ดิน หรือที่ใดสักแห่ง

การเมือง…

ผมไม่อยากกล่าวถึงเรื่องการเมืองเท่าไหร่นัก

ก่อน อื่นต้องเกริ่นสักนิด

ผมเป็นคนนึงที่ไม่เห็นผลของการเลือกตั้ง ไม่ว่าจะเลือกใครเข้ามาทำงานก็ตาม

ปัญหาเดิมๆ ของประเทศไทยไม่มีทางเปลี่ยนไป คอรัปชั่น โกงกิน หรือเส้นสาย

ทุกระบบยังมีคงเดิม แต่ที่ผมดูคือ ผลงานที่ผ่านมาของแต่ละรัฐบาล

เราจะไม่กล่าวถึงผลงานเหล่านั้น เพราะจะได้ไม่ต้องการสร้างความแตกแยกใดๆ

แต่ทว่าปีนี้ ผมสังเกตุเห็นคนรอบข้างตื่นตัวกับการเลือกตั้ง

เลือกเบอร์ไหน พรรคอะไร มีแต่คนรอบๆ ตัวไปเลือกตั้ง จนทำให้ผมต้องขุดตัวเองออกมาเลือกตั้งด้วยเช่นกัน

หลังจากสามโมง มีผลประกาศจาก Exit โพลออกมา

ประชาชนบนสื่อออนไลน์หลายแขนงได้ออกมาฟันธง ว่าพรรคนั้นจะได้ตั้งรัฐบาล

พรรคนี้จะเป็นฝ่ายค้าน พรรคนี้จะเป็นพรรคร่วมรัฐบาล

และก็มีอีกหลายๆ คนที่ออกมาโวยวายรับไม่ได้กับการเลือกของตัวเอง และประชาชนทั้งประเทศ

ไม่ว่าจะเป็นพรรคไหนๆ ที่เข้ามาก็ตาม

ทุกคนควรจะยอมรับสิทธิเสียงส่วนใหญ่

สำหรับผม.. เห็นว่า

การที่ออกมาแสดงความคิดเห็นไม่ได้เป็นอะไรที่ผิดครับ

แต่มันอาจจะเป็ฯการสร้างความแตกแยกขึ้นมาได้เท่านั้น

ไม่ว่าใครก็มีสิทธิจะพูด เขียน ออกความคิดกันทั้งนั้น

แต่ทว่า..สิ่งที่อยากจะฝากไว้กับผู้ที่ผ่านมาอ่าน หรืออะไรก็ตาม

…

วันนี้ คุณ “ให้โอกาส” คนเหล่านั้นทำงานดูหรือยัง ??

ปล.เขียนแหวกแนว สวนกระแสบล๊อคไปเลยจริงจัง ขอย้ำว่าจะเขียนถึงการเมืองแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเพราะเห็นคนออกมาแสดงความคิดเห็นกันมากเหลือเกิน…

บ่นนะ

จินตนาการ กับ ความจริงมันคนละโลกกัน

จินตนาการมันก็เป็นเพียงอีกด้านนึง

คนบางคน มักจะอยู่ในจินตนาการ

ฝัน และคิดว่านั่นเป็ฯความจริงแล้ว

โดยลืมการออกมาดูความจริงว่ามันไปถึงไหนกันแล้ว

ผมเป็นคนนึงที่ไม่ค่อยจะมีจินตนาการที่ดีนัก

แต่คนรอบๆ ผมก็ชอบเหลือเกินกับการอยุ่ในโลกแห่งความฝันนั้น

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม

เมื่อเอาความฝันมาเปรียบเทียบกับความจริง

คนในความจริงมักจะดูแย่เสมอ ๆ

ผมไม่ได้บอกหรอกนะว่าผมดี หรือเลวยังไง

ผมเป็นเพียงมนุดเดินดิน

ที่เหมือนจะฝัน แต่หากมองย้อนกลับมาแล้ว

ความฝันมักจะย้อนกลับมาทำร้ายเราได้โดยไม่รุ้ตัวเลย

ความฝันเป็นตัวจุดประกายให้หลายคนในโลกนี้

แต่มันก็ทำร้ายอีกหลายคนได้ไม่ต่างกัน..

ความจำ

ไม่ลืมหน่ะไม่มี..

มีแต่ลืมช้า..

กับลืมเร็ว

ทุกอย่าง ทำได้แค่เพียง พูดในใจ..

030

เหรียญ ยังมีสองด้านเลย

มนุษย์ก็มีสองด้าน ด้านมืด (มืดมัว ไร้แก่น เข้าถึงยาก) หรือจะอะไรก็แล้วแต่

ด้านสว่าง.. (ใจดี อบอุ่น เยอะแยะ ตาแป๊ะไก่)

เรื่องราวเหล่านั้นมักประกอบกันเป็นคนขึ้นมาเสมอๆ

ในหัวสมองทุกอย่างจะสร้างกฎเกณฑ์และทางแยก ประกอบการตัดสินใจให้เราได้เสมอ

และเราไม่สามารถบังคับมันได้

ทางแยกมักจะโผล่ออกมาเจอเราโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว เตรียมใจ

ความคิด ความอ่านของแต่ละคน มีไม่เท่ากัน

แม้จะเรียนดี เรียนสูง เรียนต่ำ จบ ไม่จบ

ล้วนแล้วแต่จะมีช่วงเวลาที่ “สิ้นคิด” ได้ทั้งนั้น

คงไม่แปลก ถ้ามันจะพลาดพลั้งอะไรกันไปเป็นประจำ

พลาดครั้งแรก เรียกบทเรียน ครั้งที่สอง เรียกพลั้งเผลอ ครั้งที่สาม ? เรียกมันไม่คิด

เราสามารถอภัยให้ความผิดพลาดของคนได้ครั้งแล้วครั้งเล่า

ขึ้นอยู่กับความพึงพอใจของเหตุแต่ละบุคคล

สำหรับผม คนที่ผิดพลาดมา มักได้รับการอภัยเสมอๆ

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม

แต่แม้ว่าจะใจดี ยินดี ยินร้ายกับสิ่งนั้นๆ แค่ไหน

สุดท้ายแล้ว ก็ทำให้กลับมาคิดได้ว่า..

“บางครั้ง การให้อภัย ไม่ใช่จุดเริ่มต้นใหม่ที่ดีเลย..”

คนที่ยังไม่ยั้งคิด และไม่สนใจ ยังมีอยู่มาก

คำว่า ไม่มีอะไร ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนั้น

มักจะสร้างปัญหาเสมอๆ

แม้ มันจะไม่มาก ไม่น้อย แต่ทุกครั้งมันก็คือปัญหา

หากไม่เกิดกับเรา ก็เกิดกับคนรอบตัว

มันคงจะดี ถ้าหากหยุดคิดอะไรสักนิด ก็จะพล่อยอะไรออกไป โดยสิ้นคิด..

ด้วยคำว่า “ไม่คิดว่า.. ” จริงๆ

ปล. มันเป็นเพียงส่วนนึงของบันทึก ที่มักจะหยิบยกสิ่งต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาเรียบเรียงเป็นคำพูด หรือประโยค

ปล.2 คนสิ้นคิด มีอยู่มาก จนโลกแทบจะแตก..

ปล.3 เกลียดการแก้ตัว จริงๆ

Breath …

เสียใจตลอด เสียน้ำตาทำไม ?? ถ้าคิดว่าไม่มีใครก็ให้บอก

ช้ำใจเท่าไหร่ เดี๋ยวก็ลืมมันไป ต้องทุกข์ไปนานเท่าไหร่เธอจะพอ..

มา.. มาบอกฉัน เอาความทุกข์ที่เธอเก็บไว้

มา..มาแบ่งกัน ให้เธอรู้ไว้ว่านี่คือเสียงที่รู้สึกข้างใน..

อยากจะรู้ที่รุ้สึกซ่อนไว้ ตรงนี้มีรักที่รอคอยเธอเหมือนลมที่พัดอากาศ..

ให้เธอได้สูดเ้ข้าไป..

อยากให้เธอรู้.. อยากให้เธอรับฟัง

ถ้าเธอรัก..ถ้าเธออยากจะเชื่อฉัน

ก่อนเธอคิดถึงใครสักคนเวลาที่ทรมาน

อยากขอเป็นใครคนนั้นที่เธอกำลังต้องการ..

“ได้ไหม”

บังเอิญฟังเพลงนี้

อืม..

ยกให้เป็นสุดยอดเพลงอบอุ่น ประจำครึ่งปี 2554 ไปเลย ไม่ต้องสืบ

มีกลิ่นอายของพี่โป้ อยู่กลายๆ

มีความอบอุ่นแผ่ซ่้านจากข้างใน

รู้สึกได้ถึงความห่วงใยเสมอๆ

หากเปรียบความรักเป็นอากาศ

มนุษย์ทุกคนคงต้องเสพความรักเหมือนการหายใจ

เข้า…

ออก…

เข้า…

ออก…

ไม่นับรวมเวลาหายใจ

ใครจะเคยนับไหม๊ว่าเราหายใจเข้าออกวันละกี่ครั้ง

หรืิอ..

เราจะนับเหรอว่าวันนึงเราตกหลุมรักสิ่งรอบๆ ตัวเราวันละกี่หน ??

สำหรับผม

..

กำหนดไม่ได้หรอก

แม้โลกมันจะโหดร้าย

แต่ทุกข์ก็ยังต้องการมัน ใช่มั้ยหล่ะ